Brik Tu-Tok

Atelier B

Brik Tu-Tok is het muzikale huzarenstuk van acteurs en theatermakers Maxim Storms en Linde Carrijn. Met behulp van huishoud prullaria, cassettes en divers tamtam creëren ze een eigenzinnig universum. Doorheen hun nonsense-teksten klinkt het duo rauw en catchy, waarbij hun excentrieke kostuums en choreografieën de ervaring compleet maken.

WEBSITE

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Lees meer

Interview brik tu-tok

Door Vincent Focquet
Aan tafel zitten Linde Carrijn (°1991) en Maxim Storms (°1989) zenuwachtig te wezen. Voor hen ligt naast een grote kan citroenwater een verse setlist. Hun band, Brik Tu-Tok, bestaat nu een jaar. In geflipte performances en videoclips tasten ze als absurde personages de grenzen van het concert af. Een paar uur voor een concert op de Gentse Feesten spreken we over muziek maken als theatermaker.

VINCENT FOCQUET: Jullie studeerden allebei Drama aan KASK Gent, hoe kwamen jullie elkaar tegen?
LINDE CARRIJN: Ik herinner me nog dat ik op school Maxims bachelorproef zag. Maar het contact kwam vooral daarna. Nadat ik afgestudeerd was, zijn we gaan samenwonen en waren we ook samen te zien in Wachten en andere Heldendaden van Het Kwartier en Ballet Dommage.
MAXIM STORMS: Daarna hebben we samen met Simon Van Schuylenberg (PLAN B 2016) een jaar lang een atelier gedeeld omdat we geïnteresseerd waren in hoe we als podiumkunstenaars de werking van een atelier konden invullen. Daar toonden we dan maandelijks onaffe uitkomsten van ons onderzoek.

Op welke manier kwam uit die ontmoeting Brik Tu-Tok tot stand?
MS: Het album Lemonade van Beyoncé kwam uit en dat inspireerde me. Toen heb ik in de context van dat atelier mijn eigen album gemaakt. Ik speelde geen instrument en kon geen noten lezen, maar heb gewoon met wat voorhanden was iets in elkaar geprutst.
LC: Ik heb tien jaar viool gespeeld en had op dat moment al een aantal bandjes gehad. Toen ik Maxims muziek hoorde heb ik hem vastgepakt en gezegd: “Dit is veel te goed, we gaan daar iets mee doen.” We hebben dan een manier gezocht om aan dat materiaal te kunnen werken en zo ontstond Brik Tu-Tok.

Hoe anders is het om in de setting van een concert te performen?
LC: Voor mij was het in het begin heel moeilijk om technisch alles in orde te hebben en tegelijkertijd dat personage te verbeelden. Het voelt ook alsof je het publiek rechtstreeks bereikt.
MS: Wanneer je een stuk speelt zit je in eerste instantie in je fictieve kader. Het publiek kan dan achteruit leunen. Tijdens een concert is die afstand er niet meer. Je moet je als live-muzikant vanaf het eerste moment openstellen. Misschien is dat, nu ik erover nadenk, in het theater ook wel zo, het is gewoon beangstigender.
LC: Inderdaad, ik ben zenuwachtiger voor concerten dan voor voorstellingen. Dan moeten we op voorhand tegen elkaar zegg en dat het wel goed komt.

Zowel in de videoclips als in jullie concerten duiken soortgelijke personages op. Wie zijn deze figuren? MS: Al deze personages komen uit dezelfde wereld. Van daaruit exploreren we bij elk optreden en elk nummer hoe anders de personages er kunnen zijn. Ik heb in mijn werk altijd al personages uitgeprobeerd. Brik Tu-Tok is daar een voortzetting van. De personages zijn heel erg extreem en absurd, maar toch blijft het de bedoeling dat je ze gelooft. Het mag geen gimmick worden. Het is zeker wel humoristisch, maar niet om te lachen.

 

“Het is zeker wel humoristisch, maar niet om te lachen.”

 

Over de muziek zelf dan: de woorden uit de tekst lijken eerder gekozen omdat ze goed en ritmisch klinken dan om een betekenis te genereren.
MS: In het begin was dat inderdaad zo. Het Engels dat ik gebruikte was dat van een zesjarig kind dat een eigen versie maakt van Engelstalige nummers die hij niet begrijpt. Nu gebeurt het echter ook dat we nummers schrijven die meer een soort verhaal bezitten en grammaticaal beginnen kloppen. Ik ben benieuwd hoe we de perfecte combinatie van nonsens en samenhang kunnen bereiken. Het mag niet gewoon brabbeltaal zijn, die woorden moet je door de context betekenis geven. Het is niet omdat ik brabbel dat ik dat gebrabbel niet meen.

 

“Het is niet omdat ik brabbel dat ik dat gebrabbel niet meen.”

 

Waar kwam het idee vandaan om die alledaagse objecten als instrumenten te gebruiken?
MS:
De allereerste nummers die ik maakte waren enkel opgebouwd uit klanken die ik met mijn mond maakte en opnames die we bijvoorbeeld in de keuken met bestek maakten. Die werden dan met de computer bewerkt. Wat later zijn we ook beginnen samplen en kwam er een bas bij kijken.
LC: Die objecten live bespelen zorgt ook voor handelingen die in een live-setting performatief interessant zijn.

Is dat dan het einddoel dat in jullie achterhoofd zit wanneer jullie aan muziek werken, het concert eerder dan de muziekopname?
LC: Ik denk wel dat wij vooral naar een concert toewerken. Vanuit ons perspectief als podiumkunstenaars zijn wij erg bezig met hoe alles eruit ziet. Hoe ziet ons podium eruit? Hoe staan wij daar?

Maar jullie sluiten een plaat niet uit?
MS: Er is interesse van platenlabels. We zouden het in principe dus gewoon kunnen doen. Zo’n plaat is wel gigantisch veel werk, dat zou dus betekenen dat we onze projecten naast brik Tu-Tok stop moeten zetten. Dat is een grote keuze die we voorlopig nog niet willen maken. Toch kan ik me niet voorstellen dat die plaat er nooit komt.

UIT: PUBLICATIE KUNSTENFESTIVAL PLAN B 2018 

Lees minder

Brik Tu-Tok

Bio

Maxim Storms (°1989, B) en Linde Carrijn (°1991, B) studeerden beiden af aan de Drama opleiding van KASK Gent. Maxim is mede-oprichter van theatergezelschap Ballet Dommage en gooide hoge ogen met zijn voorstelling Another one (samen met Lobke Leirens) en de solovoorstelling Brother Blue. Linde was eerder te zien in voorstellingen van het KIP, Tutti Fratelli en bij Walpurgis. Dit najaar speelt ze in de voorstelling Heilig Hart van Compagnie Cecilia.

Credits

FOTO Leontien Allemeersch

Atelier B

Brik Tu-Tok is het muzikale huzarenstuk van acteurs en theatermakers Maxim Storms en Linde Carrijn. Met behulp van huishoud prullaria, cassettes en divers tamtam creëren ze een eigenzinnig universum. Doorheen hun nonsense-teksten klinkt het duo rauw en catchy, waarbij hun excentrieke kostuums en choreografieën de ervaring compleet maken.

WEBSITE

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Interview brik tu-tok

Door Vincent Focquet
Aan tafel zitten Linde Carrijn (°1991) en Maxim Storms (°1989) zenuwachtig te wezen. Voor hen ligt naast een grote kan citroenwater een verse setlist. Hun band, Brik Tu-Tok, bestaat nu een jaar. In geflipte performances en videoclips tasten ze als absurde personages de grenzen van het concert af. Een paar uur voor een concert op de Gentse Feesten spreken we over muziek maken als theatermaker.

VINCENT FOCQUET: Jullie studeerden allebei Drama aan KASK Gent, hoe kwamen jullie elkaar tegen?
LINDE CARRIJN: Ik herinner me nog dat ik op school Maxims bachelorproef zag. Maar het contact kwam vooral daarna. Nadat ik afgestudeerd was, zijn we gaan samenwonen en waren we ook samen te zien in Wachten en andere Heldendaden van Het Kwartier en Ballet Dommage.
MAXIM STORMS: Daarna hebben we samen met Simon Van Schuylenberg (PLAN B 2016) een jaar lang een atelier gedeeld omdat we geïnteresseerd waren in hoe we als podiumkunstenaars de werking van een atelier konden invullen. Daar toonden we dan maandelijks onaffe uitkomsten van ons onderzoek.

Op welke manier kwam uit die ontmoeting Brik Tu-Tok tot stand?
MS: Het album Lemonade van Beyoncé kwam uit en dat inspireerde me. Toen heb ik in de context van dat atelier mijn eigen album gemaakt. Ik speelde geen instrument en kon geen noten lezen, maar heb gewoon met wat voorhanden was iets in elkaar geprutst.
LC: Ik heb tien jaar viool gespeeld en had op dat moment al een aantal bandjes gehad. Toen ik Maxims muziek hoorde heb ik hem vastgepakt en gezegd: “Dit is veel te goed, we gaan daar iets mee doen.” We hebben dan een manier gezocht om aan dat materiaal te kunnen werken en zo ontstond Brik Tu-Tok.

Hoe anders is het om in de setting van een concert te performen?
LC: Voor mij was het in het begin heel moeilijk om technisch alles in orde te hebben en tegelijkertijd dat personage te verbeelden. Het voelt ook alsof je het publiek rechtstreeks bereikt.
MS: Wanneer je een stuk speelt zit je in eerste instantie in je fictieve kader. Het publiek kan dan achteruit leunen. Tijdens een concert is die afstand er niet meer. Je moet je als live-muzikant vanaf het eerste moment openstellen. Misschien is dat, nu ik erover nadenk, in het theater ook wel zo, het is gewoon beangstigender.
LC: Inderdaad, ik ben zenuwachtiger voor concerten dan voor voorstellingen. Dan moeten we op voorhand tegen elkaar zegg en dat het wel goed komt.

Zowel in de videoclips als in jullie concerten duiken soortgelijke personages op. Wie zijn deze figuren? MS: Al deze personages komen uit dezelfde wereld. Van daaruit exploreren we bij elk optreden en elk nummer hoe anders de personages er kunnen zijn. Ik heb in mijn werk altijd al personages uitgeprobeerd. Brik Tu-Tok is daar een voortzetting van. De personages zijn heel erg extreem en absurd, maar toch blijft het de bedoeling dat je ze gelooft. Het mag geen gimmick worden. Het is zeker wel humoristisch, maar niet om te lachen.

 

“Het is zeker wel humoristisch, maar niet om te lachen.”

 

Over de muziek zelf dan: de woorden uit de tekst lijken eerder gekozen omdat ze goed en ritmisch klinken dan om een betekenis te genereren.
MS: In het begin was dat inderdaad zo. Het Engels dat ik gebruikte was dat van een zesjarig kind dat een eigen versie maakt van Engelstalige nummers die hij niet begrijpt. Nu gebeurt het echter ook dat we nummers schrijven die meer een soort verhaal bezitten en grammaticaal beginnen kloppen. Ik ben benieuwd hoe we de perfecte combinatie van nonsens en samenhang kunnen bereiken. Het mag niet gewoon brabbeltaal zijn, die woorden moet je door de context betekenis geven. Het is niet omdat ik brabbel dat ik dat gebrabbel niet meen.

 

“Het is niet omdat ik brabbel dat ik dat gebrabbel niet meen.”

 

Waar kwam het idee vandaan om die alledaagse objecten als instrumenten te gebruiken?
MS:
De allereerste nummers die ik maakte waren enkel opgebouwd uit klanken die ik met mijn mond maakte en opnames die we bijvoorbeeld in de keuken met bestek maakten. Die werden dan met de computer bewerkt. Wat later zijn we ook beginnen samplen en kwam er een bas bij kijken.
LC: Die objecten live bespelen zorgt ook voor handelingen die in een live-setting performatief interessant zijn.

Is dat dan het einddoel dat in jullie achterhoofd zit wanneer jullie aan muziek werken, het concert eerder dan de muziekopname?
LC: Ik denk wel dat wij vooral naar een concert toewerken. Vanuit ons perspectief als podiumkunstenaars zijn wij erg bezig met hoe alles eruit ziet. Hoe ziet ons podium eruit? Hoe staan wij daar?

Maar jullie sluiten een plaat niet uit?
MS: Er is interesse van platenlabels. We zouden het in principe dus gewoon kunnen doen. Zo’n plaat is wel gigantisch veel werk, dat zou dus betekenen dat we onze projecten naast brik Tu-Tok stop moeten zetten. Dat is een grote keuze die we voorlopig nog niet willen maken. Toch kan ik me niet voorstellen dat die plaat er nooit komt.

UIT: PUBLICATIE KUNSTENFESTIVAL PLAN B 2018 

Bio

Maxim Storms (°1989, B) en Linde Carrijn (°1991, B) studeerden beiden af aan de Drama opleiding van KASK Gent. Maxim is mede-oprichter van theatergezelschap Ballet Dommage en gooide hoge ogen met zijn voorstelling Another one (samen met Lobke Leirens) en de solovoorstelling Brother Blue. Linde was eerder te zien in voorstellingen van het KIP, Tutti Fratelli en bij Walpurgis. Dit najaar speelt ze in de voorstelling Heilig Hart van Compagnie Cecilia.

Credits

FOTO Leontien Allemeersch