buren

Dearly dialogues

Atelier B / Gouvernement

In een briefwisseling houden Oshin Albrecht en Melissa Mabesoone contact met elkaar. De ene verblijft in New York, de ander in Bekegem. Doorheen tekst en beeld verhalen ze over hun verblijf op deze zowel fysiek als symbolisch ver uiteenliggende plaatsen. Zo ontstaat een dialoog tussen het dorp en de metropool. Zou er door de uitwisseling een overlapping kunnen ontstaan? Brieven en ander materiaal die doorheen de dialoog ontstonden, worden in verschillende vormen gepresenteerd in Bekegem.

Sinds 2012 werken Oshin en Melissa onder de noemer van buren aan een universum dat zich niet tot een medium laat inperken. Het duo navigeert doorheen thema’s als het vrouwelijke, gemeenschap, wonen, seksualiteit, werk, popmuziek en neoliberale fantasieën. De grens tussen realiteit en droom wordt bespeeld, in werk dat steeds van vorm wisselt.

WEBSITE

Lees meer

Interview buren

Door Vincent Focquet
buren, dat zijn Oshin Albrecht (°1986) en Melissa Mabesoone (°1988). In hun multidisciplinaire praktijk nemen ze hun toeschouwers mee naar het grensgebied tussen realiteit en droom. De twee kunstenaars bouwen samen al vijf jaar aan een universum dat bol staat van de referenties en vervormde beelden.

VINCENT FOCQUET: Waar ontmoetten jullie elkaar en hoe ontstond uit die ontmoeting buren?
OSHIN ALBRECHT: Dat gebeurde ergens rond 2010, via een gemeenschappelijke vriend op een optreden in Sint-Lucas Gent. Een tijdje later werden we vaak gevraagd voor dezelfde expo's. Op die manier leerden we elkaars werk kennen en ontstond er een klik. We werden nauwer betrokken in elkaars denken en werkproces, en kregen zo rond 2012 het idee om iets samen te doen. Doordat Melissa en ik delen wat we zien en ervaren, ontstaat er iets nieuws, een soort derde entiteit. Een entiteit die omgaat met wat er is en waar we grip op trachten te krijgen. Dat is voor ons buren. Die naam zien en zagen we als een werkwoord, als iets dat we samen doen. Het woord 'buren' eigenden we ons toe uit een essay uit het boek Wonen, denken, bouwen van de Duitse filosoof Martin Heidegger. Het is een oud woord dat gelinkt is aan bouwen en ergens zijn. Het duidt ook aan hoe je altijd een relatie aangaat met de omgeving, of je het nu wilt of niet. Zonder dat je het weet ben je altijd aan het 'bouwen', er komt altijd iets voort uit je zijn op een plaats met de mensen en de dingen. Je bent altijd aan het buren.

Jullie werk lijkt zichzelf de hele tijd te quoten. Zo recycleert jullie nieuwe voorstelling 'Blue Skies Forever' oudere installaties en videowerk. Hoe en waarom maken jullie deze vertaalslag?
OA: Het ene werk (een installatie, een beeld, een stuk tekst) is inderdaad vaak de insteek voor het volgende. Zoals bij de performance Have you rearranged the flowers? waarbij een opstelling van objecten en teksten de basis vormde. Een ander voorbeeld zijn de video's Marble & Concrete die voortkomen uit onze eerste voorstelling buren by buren. Het is alsof voor ons alles op verschillende momenten in verschillende gedaanten bestaat en we dat ook willen tonen. We nemen in ons denk– en werkproces telkens stappen mee en laten onszelf toe met verschillende media te experimenteren in een zoektocht naar de juiste vorm voor een werk. Dat levert een universum op dat zich tussen realiteit en droom bevindt. Waar vinden deze twee polen elkaar?
MELISSA MABESOONE: Je zou ons werk als een plaats kunnen beschouwen waar die twee samenkomen. Onze eerste theatervoorstelling, Blue Skies Forever, kan als een droom gezien worden, maar iedereen ervaart een droom op een andere manier.
OA: Iedereen ervaart ook de werkelijkheid anders. De droom is een vertaling, die iets vertelt over hoe je als individu de werkelijkheid ervaart, maar dan in andere vormen of in een andere taal. We interpreteren sowieso wat er tegen ons gezegd wordt, hoe iemand naar ons kijkt, het weer... Hoe dat alles in ons leeft, is ieders geheim. Ruimte geven aan het geheim, het ontvouwen van de verbeelding die erin schuilgaat en dat terug een plaats geven in de wereld – vaak tegenstrijdig, obscuur en grappig – is voor mij een soort van verzet.

 

“Ruimte geven aan het geheim, het ontvouwen van de verbeelding die erin schuilgaat en dat terug een plaats geven in de wereld – vaak tegenstrijdig, obscuur en grappig – is voor mij een soort van verzet.”

 

De absurde humor in jullie werk krijgt een wrange nasmaak door de voelbare kritiek op de samenleving en bijvoorbeeld misogynie. Welke rol krijgt maatschappijkritiek in jullie werk?
OA: Ik denk dat het altijd sluimerend aanwezig is. Het is een soort noodzaak om ons te verhouden tot wat en waar we zijn. We kunnen er niet onderuit dat we vrouwen, specifieker ‘jonge vrouwen’, zijn en zo gezien worden. Onze lichamen op een podium zijn kennelijk iets anders dan een ander lichaam. We voelden een appel om daarmee om te gaan, maar tegelijk ervaarden we een tegendraadsheid ten opzichte van dat appel. Ik denk dat dit zich bijvoorbeeld uit in die absurditeit, de shifts die gemaakt worden. We willen het feit dat we vrouwen zijn niet negeren, maar het eerder terugkaatsen en gebruiken. We zijn niet bang om al die representaties ook gewoon toe te laten. De rol die maatschappijkritiek krijgt, is dus misschien net die van de absurditeit die door vervorming/verandering/contrast iets heel erg zichtbaar maakt.

Hoe gaan jullie aan de slag in Bekegem?
MM:
We vertrekken vanuit een correspondentie tussen ons, het dorp en de stad. Oshin verblijft in Bekegem, ik ben op dat moment in New York. We gingen al samen het huis waar Oshin zal verblijven bezoeken. Ik ben benieuwd of het huis zal veranderen, wat Oshins ervaringen en berichtgevingen daarover zullen zijn, en op welke manier dat een invloed heeft op mijn beleving van New York. Wat de parallellen of verschillen zijn, welke mensen we zullen tegenkomen. We maakten geen afspraken over de vorm waarin we elkaar zullen berichten, de enige afspraak is dat we elkaar minstens een iets sturen per dag. Ik kom terug ‘thuis’ tijdens het festivalweekend. Onze correspondentie zal gepresenteerd worden in het huis waar Oshin verblijft. Daarna kijken we samen hoe we die correspondentie kunnen omvormen voor de presentatie die eind september in Gouvernement te zien zal zijn.

UIT: PUBLICATIE KUNSTENFESTIVAL PLAN B 2018 

Lees minder

buren

Bio

Ergens tussen performance, theater en beeldende kunst vindt u buren, het collectief rond Oshin Albrecht (1986, B) en Melissa Mabesoone (1988, B). Oshin studeerde aan Sint-Lucas Gent en a.pass in Brussel. Op haar beurt behaalde Melissa na een introductie Wijsbegeerte (Universiteit Gent) een diploma Grafische Kunsten aan het KASK in Gent. buren resideerde eerder o.a. al in Vooruit (Gent), De Brakke Grond (Amsterdam) en Vrijstaat O. (Oostende). Hun nieuwste voorstelling Blue Skies Forever is dit jaar alvast te zien op Theater Aan Zee (Oostende) en Playground (Leuven).

Credits

foto Ruben Accou

Atelier B Gouvernement

In een briefwisseling houden Oshin Albrecht en Melissa Mabesoone contact met elkaar. De ene verblijft in New York, de ander in Bekegem. Doorheen tekst en beeld verhalen ze over hun verblijf op deze zowel fysiek als symbolisch ver uiteenliggende plaatsen. Zo ontstaat een dialoog tussen het dorp en de metropool. Zou er door de uitwisseling een overlapping kunnen ontstaan? Brieven en ander materiaal die doorheen de dialoog ontstonden, worden in verschillende vormen gepresenteerd in Bekegem.

Sinds 2012 werken Oshin en Melissa onder de noemer van buren aan een universum dat zich niet tot een medium laat inperken. Het duo navigeert doorheen thema’s als het vrouwelijke, gemeenschap, wonen, seksualiteit, werk, popmuziek en neoliberale fantasieën. De grens tussen realiteit en droom wordt bespeeld, in werk dat steeds van vorm wisselt.

WEBSITE

Interview buren

Door Vincent Focquet
buren, dat zijn Oshin Albrecht (°1986) en Melissa Mabesoone (°1988). In hun multidisciplinaire praktijk nemen ze hun toeschouwers mee naar het grensgebied tussen realiteit en droom. De twee kunstenaars bouwen samen al vijf jaar aan een universum dat bol staat van de referenties en vervormde beelden.

VINCENT FOCQUET: Waar ontmoetten jullie elkaar en hoe ontstond uit die ontmoeting buren?
OSHIN ALBRECHT: Dat gebeurde ergens rond 2010, via een gemeenschappelijke vriend op een optreden in Sint-Lucas Gent. Een tijdje later werden we vaak gevraagd voor dezelfde expo's. Op die manier leerden we elkaars werk kennen en ontstond er een klik. We werden nauwer betrokken in elkaars denken en werkproces, en kregen zo rond 2012 het idee om iets samen te doen. Doordat Melissa en ik delen wat we zien en ervaren, ontstaat er iets nieuws, een soort derde entiteit. Een entiteit die omgaat met wat er is en waar we grip op trachten te krijgen. Dat is voor ons buren. Die naam zien en zagen we als een werkwoord, als iets dat we samen doen. Het woord 'buren' eigenden we ons toe uit een essay uit het boek Wonen, denken, bouwen van de Duitse filosoof Martin Heidegger. Het is een oud woord dat gelinkt is aan bouwen en ergens zijn. Het duidt ook aan hoe je altijd een relatie aangaat met de omgeving, of je het nu wilt of niet. Zonder dat je het weet ben je altijd aan het 'bouwen', er komt altijd iets voort uit je zijn op een plaats met de mensen en de dingen. Je bent altijd aan het buren.

Jullie werk lijkt zichzelf de hele tijd te quoten. Zo recycleert jullie nieuwe voorstelling 'Blue Skies Forever' oudere installaties en videowerk. Hoe en waarom maken jullie deze vertaalslag?
OA: Het ene werk (een installatie, een beeld, een stuk tekst) is inderdaad vaak de insteek voor het volgende. Zoals bij de performance Have you rearranged the flowers? waarbij een opstelling van objecten en teksten de basis vormde. Een ander voorbeeld zijn de video's Marble & Concrete die voortkomen uit onze eerste voorstelling buren by buren. Het is alsof voor ons alles op verschillende momenten in verschillende gedaanten bestaat en we dat ook willen tonen. We nemen in ons denk– en werkproces telkens stappen mee en laten onszelf toe met verschillende media te experimenteren in een zoektocht naar de juiste vorm voor een werk. Dat levert een universum op dat zich tussen realiteit en droom bevindt. Waar vinden deze twee polen elkaar?
MELISSA MABESOONE: Je zou ons werk als een plaats kunnen beschouwen waar die twee samenkomen. Onze eerste theatervoorstelling, Blue Skies Forever, kan als een droom gezien worden, maar iedereen ervaart een droom op een andere manier.
OA: Iedereen ervaart ook de werkelijkheid anders. De droom is een vertaling, die iets vertelt over hoe je als individu de werkelijkheid ervaart, maar dan in andere vormen of in een andere taal. We interpreteren sowieso wat er tegen ons gezegd wordt, hoe iemand naar ons kijkt, het weer... Hoe dat alles in ons leeft, is ieders geheim. Ruimte geven aan het geheim, het ontvouwen van de verbeelding die erin schuilgaat en dat terug een plaats geven in de wereld – vaak tegenstrijdig, obscuur en grappig – is voor mij een soort van verzet.

 

“Ruimte geven aan het geheim, het ontvouwen van de verbeelding die erin schuilgaat en dat terug een plaats geven in de wereld – vaak tegenstrijdig, obscuur en grappig – is voor mij een soort van verzet.”

 

De absurde humor in jullie werk krijgt een wrange nasmaak door de voelbare kritiek op de samenleving en bijvoorbeeld misogynie. Welke rol krijgt maatschappijkritiek in jullie werk?
OA: Ik denk dat het altijd sluimerend aanwezig is. Het is een soort noodzaak om ons te verhouden tot wat en waar we zijn. We kunnen er niet onderuit dat we vrouwen, specifieker ‘jonge vrouwen’, zijn en zo gezien worden. Onze lichamen op een podium zijn kennelijk iets anders dan een ander lichaam. We voelden een appel om daarmee om te gaan, maar tegelijk ervaarden we een tegendraadsheid ten opzichte van dat appel. Ik denk dat dit zich bijvoorbeeld uit in die absurditeit, de shifts die gemaakt worden. We willen het feit dat we vrouwen zijn niet negeren, maar het eerder terugkaatsen en gebruiken. We zijn niet bang om al die representaties ook gewoon toe te laten. De rol die maatschappijkritiek krijgt, is dus misschien net die van de absurditeit die door vervorming/verandering/contrast iets heel erg zichtbaar maakt.

Hoe gaan jullie aan de slag in Bekegem?
MM:
We vertrekken vanuit een correspondentie tussen ons, het dorp en de stad. Oshin verblijft in Bekegem, ik ben op dat moment in New York. We gingen al samen het huis waar Oshin zal verblijven bezoeken. Ik ben benieuwd of het huis zal veranderen, wat Oshins ervaringen en berichtgevingen daarover zullen zijn, en op welke manier dat een invloed heeft op mijn beleving van New York. Wat de parallellen of verschillen zijn, welke mensen we zullen tegenkomen. We maakten geen afspraken over de vorm waarin we elkaar zullen berichten, de enige afspraak is dat we elkaar minstens een iets sturen per dag. Ik kom terug ‘thuis’ tijdens het festivalweekend. Onze correspondentie zal gepresenteerd worden in het huis waar Oshin verblijft. Daarna kijken we samen hoe we die correspondentie kunnen omvormen voor de presentatie die eind september in Gouvernement te zien zal zijn.

UIT: PUBLICATIE KUNSTENFESTIVAL PLAN B 2018 

Bio

Ergens tussen performance, theater en beeldende kunst vindt u buren, het collectief rond Oshin Albrecht (1986, B) en Melissa Mabesoone (1988, B). Oshin studeerde aan Sint-Lucas Gent en a.pass in Brussel. Op haar beurt behaalde Melissa na een introductie Wijsbegeerte (Universiteit Gent) een diploma Grafische Kunsten aan het KASK in Gent. buren resideerde eerder o.a. al in Vooruit (Gent), De Brakke Grond (Amsterdam) en Vrijstaat O. (Oostende). Hun nieuwste voorstelling Blue Skies Forever is dit jaar alvast te zien op Theater Aan Zee (Oostende) en Playground (Leuven).

Credits

foto Ruben Accou