de zwarte zusters

Atelier B / Gouvernement

Goesting om met een grote groep mensen met een beeldende achtergrond muziek te maken, meer hadden de zwarte zusters (B) niet nodig om een bende geschoolde en ongeschoolde muzikanten - voornamelijk studenten van Sint-Lucas Gent - rondom zich te verzamelen. Een vaste repetitiedag op maandagavond hielp daar ook wel bij.

In en door improvisatie verkennen ze tijdens elk optreden de spanning tussen het muzikale en beeldend-performatieve; een klankexperiment dat allerminst te voorzien of te voorspellen valt - van fragiele solo naar complete chaos en terug. Centraal daarbij staat de zoektocht naar collectieve waarde, vriendschap en vertrouwen. Zaken waarvoor ze inspiratie vinden in alledaagse voorwerpen, de omgeving en het vrij spel. 

Eerder ging hun tourbus al richting Gouvernement (Gent), Vama Veche (Brugge), CAMPO (Gent), Copacobana (Gent), Beursschouwburg (Brussel),...

WEBSITE 

Lees meer

Interview de zwarte zusters

Door Vincent Focquet
Voor we aan het interview beginnen hebben Janes Zeghers en Gustave Demoen van de zwarte zusters een korte discussie over in wiens naam ze spreken. Ze besluiten het standpunt van de hele groep in te nemen en de vragen te beantwoorden als de zwarte zusters. De atypische groep muzikanten zijn een collectief in de striktste zin van het woord en dat zal tijdens het gesprek enkel duidelijker worden.

VINCENT FOCQUET: Hoe kwamen de zwarte zusters tot stand?
DE ZWARTE ZUSTERS: Bijna twee jaar geleden zijn we op initiatief van Gustave voor het eerst samengekomen in Sint-Lucas  Gent. Dat was extreem chaotisch, er waren teveel mensen en geen geluidsdoeken in de ruimte waardoor alles als lawaai klonk. Dat hebben we nog zo’n zestal weken volgehouden. Er haakten een aantal mensen af, maar degene die erin geloofden, bleven komen met steeds grotere goesting en betrokkenheid. Toen werd de collectieve identiteit langzaamaan gevormd, min of meer los van individuen. Deze periode was een vormingsperiode waarin we van 25 personen naar een min of meer vaste samenstelling van 17 mensen zijn geëvolueerd.

In de zwarte zusters heeft niet iedereen een muzikale opleiding genoten. Vanwaar die keuze om muziek te maken met ongeschoolde muzikanten?
Wij geloven dat de slechtste muzikant de meest creatieve is. Als je maar één snaar hebt, probeer je alles uit die ene snaar te halen. Bovendien geeft iemand die bijvoorbeeld de maat niet kan houden een enorme voorzet aan de rest van de groep om in die eigenaardige maatsoort te volgen. Verder opent het mogelijkheden die niet zuiver muzikale, maar ook performatieve kwaliteiten in zich dragen. Het is voor ons ook van belang dat iedereen kan meedoen. Wij zijn niet bezig met grote woorden als politiek, democratie en inclusiviteit, maar op microniveau gaat het bij ons natuurlijk wel over groepsdynamiek en collectieve waarden.

Primeert het visuele of performatieve aspect in jullie performances op de muziek?
Dat hangt af van de specifieke omstandigheden waarin we spelen, maar we voelen ook dat er een golfbeweging merkbaar is. Zijn we een paar weken gefocust op hoe onze concerten performatief in elkaar zitten, dan concentreren we ons daarna weer op het muzikale. Het zou bijvoorbeeld niet ondenkbaar zijn om een plaat te maken. We kunnen eigenlijk alles, of niets, maar waarschijnlijk ligt dat heel dicht bij elkaar.

Hoe ziet een repetitie van de zwarte zusters eruit?
Wij repeteren elke maandag. We eten eerst samen aan een lange tafel. We zoeken altijd mensen uit de groep die willen koken. Voor sommigen is die maandag waarop we repeteren een ankerpunt in hun week geworden. We vergelijken het vaak met een voetbalploeg. Wanneer zij voor een wedstrijd trainen, doen ze oefeningen om tijdens de wedstrijd zo goed mogelijk te zijn. Ze denken ook een tactiek uit: Hoe beginnen we? Hoe stellen we ons op? Precies zo gaat het bij ons. Gustave en Janes bereiden de oefeningen voor die de groep klaarstoomt voor een concert. Die oefeningen lopen uit elkaar. Soms repeteren we zonder instrumenten en kijken we wat er gebeurt, maar evengoed proberen we eens punk te spelen. Onze repetities gaan meestal over hoe je elkaar als groep op een efficiënte manier kan vinden. Hoe ga je met een groep van 15 mensen op dezelfde golflengte zitten? Breder dan de oefeningen is het hele repetitieproces een soort van groepsvorming.

Performances van de zwarte zusters gaan dan ook snel over die groepsdynamiek. Doen jullie dat bewust?
Onze performances vertellen inderdaad veel over het narratief van de groep. Die groepsdynamiek aansterken, elkaar beter leren kennen, maakt ook de voorstellingen beter. Een avond samen op café heeft soms vergelijkbare effecten als een repetitie. Het optreden in de klassieke zin is maar een fractie van wat wij doen. Zowel letterlijk als metaforisch is de weg ernaartoe even belangrijk. We proberen die weg dan ook vaak te tonen.

Wat onderscheidt een goed concert van de zwarte zusters van een minder geslaagde voorstelling?
Bij een goed concert voel, betast, begrijp je elkaar en worden we een collectief geluid. Tijdens een slecht concert loop je elkaar de hele tijd mis. Er gebeurt veel maar niets komt samen, net zoals een saus die niet pakt. Dat kan liggen aan de voorbereiding, de mindset, de verwachtingen, verschillende individuen die er niet helemaal bij zijn... Er zijn geen regels voor een goed concert. Niets werkt altijd. Je moet het elke keer helemaal opnieuw doen.

Hoe beïnvloedt de context jullie werk en hoe zien jullie dat in Bekegem?
De context is een  van de belangrijkste factoren. We hanteren echter geen vaste strategie om ons werk aan te passen aan die context. Dat is elke keer anders. Vanaf de maandag voor het festival trekken wij naar Bekegem. Dat staat vast. Wat we in het weekend tonen, gaan we in die periode ervoor maken.

 

UIT: PUBLICATIE KUNSTENFESTIVAL PLAN B 2018

Lees minder

de zwarte zusters

Credits

contrabas Anton Lambert
toetsen Siebe Faes
applausmeester Janes Zeghers
drum Aaron Daem
bas en gitaar Siebert Mispelon
stem en kornet Dries Peeters
percussie Kapinga Muela Kabeya
bas Lieven Vanderheyden
percussie Eline Adriaensen
viool Amber Rijcken
gitaar Maikel De Greve
klarinet en gitaar
Gilles De Moor
toetsen Zeno Peeters
gitaar Kiki Abels
viool Sander Misplon
percussie Emmily Dhaene
drum Lowie Vandenberghe
fluit Inan Yigit
viool Olga Dhaene
cello Pauline Vermeulen
viool Annelien Snyers
fotograaf Cato Van Rijckegem 
geluidsman Lucas Colle
klarinet Gustave Demoen

Foto Leontien Allemeersch

Atelier B Gouvernement

Goesting om met een grote groep mensen met een beeldende achtergrond muziek te maken, meer hadden de zwarte zusters (B) niet nodig om een bende geschoolde en ongeschoolde muzikanten - voornamelijk studenten van Sint-Lucas Gent - rondom zich te verzamelen. Een vaste repetitiedag op maandagavond hielp daar ook wel bij.

In en door improvisatie verkennen ze tijdens elk optreden de spanning tussen het muzikale en beeldend-performatieve; een klankexperiment dat allerminst te voorzien of te voorspellen valt - van fragiele solo naar complete chaos en terug. Centraal daarbij staat de zoektocht naar collectieve waarde, vriendschap en vertrouwen. Zaken waarvoor ze inspiratie vinden in alledaagse voorwerpen, de omgeving en het vrij spel. 

Eerder ging hun tourbus al richting Gouvernement (Gent), Vama Veche (Brugge), CAMPO (Gent), Copacobana (Gent), Beursschouwburg (Brussel),...

WEBSITE 

Interview de zwarte zusters

Door Vincent Focquet
Voor we aan het interview beginnen hebben Janes Zeghers en Gustave Demoen van de zwarte zusters een korte discussie over in wiens naam ze spreken. Ze besluiten het standpunt van de hele groep in te nemen en de vragen te beantwoorden als de zwarte zusters. De atypische groep muzikanten zijn een collectief in de striktste zin van het woord en dat zal tijdens het gesprek enkel duidelijker worden.

VINCENT FOCQUET: Hoe kwamen de zwarte zusters tot stand?
DE ZWARTE ZUSTERS: Bijna twee jaar geleden zijn we op initiatief van Gustave voor het eerst samengekomen in Sint-Lucas  Gent. Dat was extreem chaotisch, er waren teveel mensen en geen geluidsdoeken in de ruimte waardoor alles als lawaai klonk. Dat hebben we nog zo’n zestal weken volgehouden. Er haakten een aantal mensen af, maar degene die erin geloofden, bleven komen met steeds grotere goesting en betrokkenheid. Toen werd de collectieve identiteit langzaamaan gevormd, min of meer los van individuen. Deze periode was een vormingsperiode waarin we van 25 personen naar een min of meer vaste samenstelling van 17 mensen zijn geëvolueerd.

In de zwarte zusters heeft niet iedereen een muzikale opleiding genoten. Vanwaar die keuze om muziek te maken met ongeschoolde muzikanten?
Wij geloven dat de slechtste muzikant de meest creatieve is. Als je maar één snaar hebt, probeer je alles uit die ene snaar te halen. Bovendien geeft iemand die bijvoorbeeld de maat niet kan houden een enorme voorzet aan de rest van de groep om in die eigenaardige maatsoort te volgen. Verder opent het mogelijkheden die niet zuiver muzikale, maar ook performatieve kwaliteiten in zich dragen. Het is voor ons ook van belang dat iedereen kan meedoen. Wij zijn niet bezig met grote woorden als politiek, democratie en inclusiviteit, maar op microniveau gaat het bij ons natuurlijk wel over groepsdynamiek en collectieve waarden.

Primeert het visuele of performatieve aspect in jullie performances op de muziek?
Dat hangt af van de specifieke omstandigheden waarin we spelen, maar we voelen ook dat er een golfbeweging merkbaar is. Zijn we een paar weken gefocust op hoe onze concerten performatief in elkaar zitten, dan concentreren we ons daarna weer op het muzikale. Het zou bijvoorbeeld niet ondenkbaar zijn om een plaat te maken. We kunnen eigenlijk alles, of niets, maar waarschijnlijk ligt dat heel dicht bij elkaar.

Hoe ziet een repetitie van de zwarte zusters eruit?
Wij repeteren elke maandag. We eten eerst samen aan een lange tafel. We zoeken altijd mensen uit de groep die willen koken. Voor sommigen is die maandag waarop we repeteren een ankerpunt in hun week geworden. We vergelijken het vaak met een voetbalploeg. Wanneer zij voor een wedstrijd trainen, doen ze oefeningen om tijdens de wedstrijd zo goed mogelijk te zijn. Ze denken ook een tactiek uit: Hoe beginnen we? Hoe stellen we ons op? Precies zo gaat het bij ons. Gustave en Janes bereiden de oefeningen voor die de groep klaarstoomt voor een concert. Die oefeningen lopen uit elkaar. Soms repeteren we zonder instrumenten en kijken we wat er gebeurt, maar evengoed proberen we eens punk te spelen. Onze repetities gaan meestal over hoe je elkaar als groep op een efficiënte manier kan vinden. Hoe ga je met een groep van 15 mensen op dezelfde golflengte zitten? Breder dan de oefeningen is het hele repetitieproces een soort van groepsvorming.

Performances van de zwarte zusters gaan dan ook snel over die groepsdynamiek. Doen jullie dat bewust?
Onze performances vertellen inderdaad veel over het narratief van de groep. Die groepsdynamiek aansterken, elkaar beter leren kennen, maakt ook de voorstellingen beter. Een avond samen op café heeft soms vergelijkbare effecten als een repetitie. Het optreden in de klassieke zin is maar een fractie van wat wij doen. Zowel letterlijk als metaforisch is de weg ernaartoe even belangrijk. We proberen die weg dan ook vaak te tonen.

Wat onderscheidt een goed concert van de zwarte zusters van een minder geslaagde voorstelling?
Bij een goed concert voel, betast, begrijp je elkaar en worden we een collectief geluid. Tijdens een slecht concert loop je elkaar de hele tijd mis. Er gebeurt veel maar niets komt samen, net zoals een saus die niet pakt. Dat kan liggen aan de voorbereiding, de mindset, de verwachtingen, verschillende individuen die er niet helemaal bij zijn... Er zijn geen regels voor een goed concert. Niets werkt altijd. Je moet het elke keer helemaal opnieuw doen.

Hoe beïnvloedt de context jullie werk en hoe zien jullie dat in Bekegem?
De context is een  van de belangrijkste factoren. We hanteren echter geen vaste strategie om ons werk aan te passen aan die context. Dat is elke keer anders. Vanaf de maandag voor het festival trekken wij naar Bekegem. Dat staat vast. Wat we in het weekend tonen, gaan we in die periode ervoor maken.

 

UIT: PUBLICATIE KUNSTENFESTIVAL PLAN B 2018

Credits

contrabas Anton Lambert
toetsen Siebe Faes
applausmeester Janes Zeghers
drum Aaron Daem
bas en gitaar Siebert Mispelon
stem en kornet Dries Peeters
percussie Kapinga Muela Kabeya
bas Lieven Vanderheyden
percussie Eline Adriaensen
viool Amber Rijcken
gitaar Maikel De Greve
klarinet en gitaar
Gilles De Moor
toetsen Zeno Peeters
gitaar Kiki Abels
viool Sander Misplon
percussie Emmily Dhaene
drum Lowie Vandenberghe
fluit Inan Yigit
viool Olga Dhaene
cello Pauline Vermeulen
viool Annelien Snyers
fotograaf Cato Van Rijckegem 
geluidsman Lucas Colle
klarinet Gustave Demoen

Foto Leontien Allemeersch