William Ludwig Lutgens

Huisje detentie

Atelier B / Gouvernement

"Een boeman komt de kamer binnen met een schilderij.
Met een hamertje slaat een andere een spijker in de muur.
Een derde houdt een aantal boerenlui in de gaten.
De eerste hangt het schilderij op. De boemannen salueren
."

 

William Ludwig Lutgens toont tijdens PLAN B zijn eerste sketchfilm. Daarin wordt een groepje in tussen-detentie geplaatste boerenlui gefolterd, vernederd en verwaarloosd door boemannen in een duister, leegstaand boerenpandje.

Via tekeningen, schilderijen en installaties laveert William soepel tussen verschillende stijlen en invloeden. Van neo-dada geïnspireerde collagetechnieken naar eenvoudige cartoons, vaak met een expressief gebruik van verf en socio-politiek geladen inhoud. Als een soort kunstenaar-comedian werpt hij doorheen persoonlijke anekdotes een kritisch licht op de maatschappij en is donkere humor nooit écht veraf.

WEBSITE

Lees meer

Interview William Ludwig Lutgens

Door Vincent Focquet
Beeldend kunstenaar William Ludwig Lutgens (°1991) combineert in zijn werk op volstrekt eigen wijze gitzwarte humor met maatschappijkritiek. Niet gebonden aan een medium gaat hij op zoek naar beelden die wringen. In de tuin van zijn tijdelijk atelier achter de brouwerij van De Koninck in Antwerpen geeft hij tekst en uitleg bij zijn plannen voor PLAN B en zijn werk dat de toeschouwer steeds op het verkeerde been zet.

VINCENT FOCQUET: Je wordt vertegenwoordigd door PLUS-ONE Gallery in Antwerpen, maar je werk was ook al te zien in Italië en China. Daarnaast won je de Eeckman Art Prize en de Frontline-Lyra Prize. Voor een kunstenaar van jouw leeftijd ben je opvallend succesvol. Hoe ga je daarmee om?
WILLIAM LUDWIG LUTGENS:
De verwachtingen die tentoonstellingen, kritieken en prijzen teweegbrengen, wegen natuurlijk ook wel op me. Het zit in mijn achterhoofd als ik werk maak. Ik thematiseer dat succes tegenwoordig ook in mijn creaties, bijvoorbeeld door kritisch om te gaan met de prijzen die ik won. Daarbij wil ik vooral laten zien dat je als kunstenaar niet kunt winnen. Hoe je ook probeert, als je gezien wilt worden moet je meedraaien in een marktsysteem. Ik probeer dat systeem bloot te leggen en te laten zien hoe het je als kunstenaar opeet.

Je exposeert ook op alternatieve manieren. Zo breng je zelf een krant genaamd Het Geïllustreerd Dagblad uit. Vanwaar die keuze om ook op die manier te publiceren?
De sjablonen en zetspiegels, die bij grafisch ontwerp zo van belang zijn, bleven mij fascineren. Verder interesseert me het feit dat een krant dient om te communiceren. Het is natuurlijk interessant dat een krant een stuk toegankelijker is dan een tentoonstelling. Ik publiceer ze momenteel in een oplage van duizend exemplaren. Het format zorgt er ook voor dat mijn werk bij mensen komt die niets met kunst te maken willen hebben. Ik leg ze bijvoorbeeld af en toe in de trein, waar je ook het gratis dagblad Metro vindt. Tenslotte vind ik het interessant dat een krantje bijna brol is. Zo past het in mijn werk waarin ik wel vaker de grens tussen hoge en lage kunst bewandel.

Je noemt de krant zelf ‘politiek incorrect’. Die term wordt vandaag vooral door rechtse stemmen geclaimd. Hoe sta jij tegenover dat begrip?
Politieke incorrectheid betekent voor mij geen schrik hebben om in discussie te gaan en verkeerde dingen te zeggen. Het gaat momenteel sowieso te ver met politieke incorrectheid, maar soms denk ik dat ook de politieke correctheid doorslaat. Het gevaar van politieke correctheid bestaat erin dat het ervoor zorgt dat mensen überhaupt niets meer durven zeggen, uit angst om iets fout te zeggen. Dat is dodelijk voor discussies. Ik wil zowel in het krantje als in de rest van mijn werk de confrontatie met foute gedachten en beelden juist mogelijk maken, vandaar de politieke incorrectheid. Vanuit die beelden en ideeën die wrijving oproepen kan een discussie vertrekken. Ik merk dat ik me aangetrokken voel tot problematische beelden en gedachten. Wat mensen liever wegstoppen en niet willen zien, dat trekt mij juist aan. Mag ik bijvoorbeeld Bumba vergelijken met de Ku Klux Klan?

 

“Ik merk dat ik me aangetrokken voel tot problematische beelden en gedachten. Wat mensen liever wegstoppen en niet willen zien, dat trekt mij juist aan.”
 

Die problematische beelden en gedachten zijn nooit eenduidig. Vind je het belangrijk dat je werk op verschillende manieren gelezen kan worden?
Mijn werk communiceert inderdaad op een dubbelzinnige manier. Als mensen mijn werk zien, ervaren ze vaak een vraag of ze dat wel goed kunnen vinden. Dat heeft denk ik ook te maken met het esthetisch aspect. Als ik bijvoorbeeld een technisch mooi schilderij maak van een beeld dat eerder wrang is, dan is dat contrast pijnlijk. Die wrijving tussen een esthetische verpakking van een dubieuze inhoud bespeel ik graag. Zo lok ik de toeschouwer binnen in die lastige ideeënwereld die overloopt van de beelden.

Wat ga je tonen op PLAN B?
Toen ik in Bekegem kwam, deed het me denken aan een soort grensgebied. Het idee groeide toen om een videowerk te maken. Het grootste deel zal in één ruimte opgenomen worden, maar het plan is ook om een deel van de video in Bekegem te gaan filmen. De video die ik wil maken is geïnspireerd op de recent gelekte beelden van kinderen die in cellen zitten aan de grens van de Verenigde Staten. Ik wou een sketch-achtige video maken, die zo absurd wordt dat het niet echt meer comedy kan zijn. Alweer ga ik dus op zoek naar die frictie. Het gaat over een stelletje boerenlullen die in tussen-detentie zitten. Ze worden door boemannen gefolterd. Waarschijnlijk draait dat allemaal uit op een gigantische anti-climax. Het script zal ik schrijven samen met Wouter Poolman, die ook betrokken was bij de eerste editie van Het Geïllustreerd Dagblad. Op het gebied van humor hebben wij een heel goede klik.

Wat maakt Bekegem een interessante setting voor je werk?
Een dorp is niet vergiftigd door een kunstwereld. Er is nog geen beklemmend systeem voor de kunsten. Wanneer je werk toont in een dorp vindt er een clash plaats tussen verschillende werelden, een beetje zoals wat ik met Het Geïllustreerd Dagblad probeer te doen. Dat heeft met taalspelletjes te maken. Verschillende groepen spreken verschillende talen, het is dus logisch dat er veel mensen niets met kunst hebben. Het is fijn dat in de context van Kunstenfestival PLAN B de kunsten gedwongen worden eens in die andere taalgroep te spelen.

UIT: PUBLICATIE KUNSTENFESTIVAL PLAN B 2018 

Lees minder

William Ludwig Lutgens

Bio

William Ludwig Lutgens (°1991, B) studeerde eind 2017 af binnen de post-academische opleiding van het Gentse HISK. Daarvoor behaalde hij een Master Research in Art and Design aan Sint-Lucas Antwerpen, na eerst de opleiding Illustratie en Grafisch Ontwerp te hebben voltooid. Sinds 2016 geeft hij onder zijn naam Het Geïllustreerd Blad uit: een politiek incorrect dagblad als parodie – en alternatief op de realiteit.

William participeert in het residentieprogramma van FLACC in Genk en wordt vertegenwoordigd door de Antwerpse PLUS-ONE Gallery, waar enkele maanden terug zijn eerste galerietentoonstelling plaatsvond. Vorig jaar ontving hij de tweede prijs van Art Contest en won hij daarnaast nog de Eeckman Art Prize (Bozar, Brussel) en The Front Line - Lyra prijs (Drawing Room, Madrid).

Credits

Foto Vesna Faassen

Atelier B Gouvernement

"Een boeman komt de kamer binnen met een schilderij.
Met een hamertje slaat een andere een spijker in de muur.
Een derde houdt een aantal boerenlui in de gaten.
De eerste hangt het schilderij op. De boemannen salueren
."

 

William Ludwig Lutgens toont tijdens PLAN B zijn eerste sketchfilm. Daarin wordt een groepje in tussen-detentie geplaatste boerenlui gefolterd, vernederd en verwaarloosd door boemannen in een duister, leegstaand boerenpandje.

Via tekeningen, schilderijen en installaties laveert William soepel tussen verschillende stijlen en invloeden. Van neo-dada geïnspireerde collagetechnieken naar eenvoudige cartoons, vaak met een expressief gebruik van verf en socio-politiek geladen inhoud. Als een soort kunstenaar-comedian werpt hij doorheen persoonlijke anekdotes een kritisch licht op de maatschappij en is donkere humor nooit écht veraf.

WEBSITE

Interview William Ludwig Lutgens

Door Vincent Focquet
Beeldend kunstenaar William Ludwig Lutgens (°1991) combineert in zijn werk op volstrekt eigen wijze gitzwarte humor met maatschappijkritiek. Niet gebonden aan een medium gaat hij op zoek naar beelden die wringen. In de tuin van zijn tijdelijk atelier achter de brouwerij van De Koninck in Antwerpen geeft hij tekst en uitleg bij zijn plannen voor PLAN B en zijn werk dat de toeschouwer steeds op het verkeerde been zet.

VINCENT FOCQUET: Je wordt vertegenwoordigd door PLUS-ONE Gallery in Antwerpen, maar je werk was ook al te zien in Italië en China. Daarnaast won je de Eeckman Art Prize en de Frontline-Lyra Prize. Voor een kunstenaar van jouw leeftijd ben je opvallend succesvol. Hoe ga je daarmee om?
WILLIAM LUDWIG LUTGENS:
De verwachtingen die tentoonstellingen, kritieken en prijzen teweegbrengen, wegen natuurlijk ook wel op me. Het zit in mijn achterhoofd als ik werk maak. Ik thematiseer dat succes tegenwoordig ook in mijn creaties, bijvoorbeeld door kritisch om te gaan met de prijzen die ik won. Daarbij wil ik vooral laten zien dat je als kunstenaar niet kunt winnen. Hoe je ook probeert, als je gezien wilt worden moet je meedraaien in een marktsysteem. Ik probeer dat systeem bloot te leggen en te laten zien hoe het je als kunstenaar opeet.

Je exposeert ook op alternatieve manieren. Zo breng je zelf een krant genaamd Het Geïllustreerd Dagblad uit. Vanwaar die keuze om ook op die manier te publiceren?
De sjablonen en zetspiegels, die bij grafisch ontwerp zo van belang zijn, bleven mij fascineren. Verder interesseert me het feit dat een krant dient om te communiceren. Het is natuurlijk interessant dat een krant een stuk toegankelijker is dan een tentoonstelling. Ik publiceer ze momenteel in een oplage van duizend exemplaren. Het format zorgt er ook voor dat mijn werk bij mensen komt die niets met kunst te maken willen hebben. Ik leg ze bijvoorbeeld af en toe in de trein, waar je ook het gratis dagblad Metro vindt. Tenslotte vind ik het interessant dat een krantje bijna brol is. Zo past het in mijn werk waarin ik wel vaker de grens tussen hoge en lage kunst bewandel.

Je noemt de krant zelf ‘politiek incorrect’. Die term wordt vandaag vooral door rechtse stemmen geclaimd. Hoe sta jij tegenover dat begrip?
Politieke incorrectheid betekent voor mij geen schrik hebben om in discussie te gaan en verkeerde dingen te zeggen. Het gaat momenteel sowieso te ver met politieke incorrectheid, maar soms denk ik dat ook de politieke correctheid doorslaat. Het gevaar van politieke correctheid bestaat erin dat het ervoor zorgt dat mensen überhaupt niets meer durven zeggen, uit angst om iets fout te zeggen. Dat is dodelijk voor discussies. Ik wil zowel in het krantje als in de rest van mijn werk de confrontatie met foute gedachten en beelden juist mogelijk maken, vandaar de politieke incorrectheid. Vanuit die beelden en ideeën die wrijving oproepen kan een discussie vertrekken. Ik merk dat ik me aangetrokken voel tot problematische beelden en gedachten. Wat mensen liever wegstoppen en niet willen zien, dat trekt mij juist aan. Mag ik bijvoorbeeld Bumba vergelijken met de Ku Klux Klan?

 

“Ik merk dat ik me aangetrokken voel tot problematische beelden en gedachten. Wat mensen liever wegstoppen en niet willen zien, dat trekt mij juist aan.”
 

Die problematische beelden en gedachten zijn nooit eenduidig. Vind je het belangrijk dat je werk op verschillende manieren gelezen kan worden?
Mijn werk communiceert inderdaad op een dubbelzinnige manier. Als mensen mijn werk zien, ervaren ze vaak een vraag of ze dat wel goed kunnen vinden. Dat heeft denk ik ook te maken met het esthetisch aspect. Als ik bijvoorbeeld een technisch mooi schilderij maak van een beeld dat eerder wrang is, dan is dat contrast pijnlijk. Die wrijving tussen een esthetische verpakking van een dubieuze inhoud bespeel ik graag. Zo lok ik de toeschouwer binnen in die lastige ideeënwereld die overloopt van de beelden.

Wat ga je tonen op PLAN B?
Toen ik in Bekegem kwam, deed het me denken aan een soort grensgebied. Het idee groeide toen om een videowerk te maken. Het grootste deel zal in één ruimte opgenomen worden, maar het plan is ook om een deel van de video in Bekegem te gaan filmen. De video die ik wil maken is geïnspireerd op de recent gelekte beelden van kinderen die in cellen zitten aan de grens van de Verenigde Staten. Ik wou een sketch-achtige video maken, die zo absurd wordt dat het niet echt meer comedy kan zijn. Alweer ga ik dus op zoek naar die frictie. Het gaat over een stelletje boerenlullen die in tussen-detentie zitten. Ze worden door boemannen gefolterd. Waarschijnlijk draait dat allemaal uit op een gigantische anti-climax. Het script zal ik schrijven samen met Wouter Poolman, die ook betrokken was bij de eerste editie van Het Geïllustreerd Dagblad. Op het gebied van humor hebben wij een heel goede klik.

Wat maakt Bekegem een interessante setting voor je werk?
Een dorp is niet vergiftigd door een kunstwereld. Er is nog geen beklemmend systeem voor de kunsten. Wanneer je werk toont in een dorp vindt er een clash plaats tussen verschillende werelden, een beetje zoals wat ik met Het Geïllustreerd Dagblad probeer te doen. Dat heeft met taalspelletjes te maken. Verschillende groepen spreken verschillende talen, het is dus logisch dat er veel mensen niets met kunst hebben. Het is fijn dat in de context van Kunstenfestival PLAN B de kunsten gedwongen worden eens in die andere taalgroep te spelen.

UIT: PUBLICATIE KUNSTENFESTIVAL PLAN B 2018 

Bio

William Ludwig Lutgens (°1991, B) studeerde eind 2017 af binnen de post-academische opleiding van het Gentse HISK. Daarvoor behaalde hij een Master Research in Art and Design aan Sint-Lucas Antwerpen, na eerst de opleiding Illustratie en Grafisch Ontwerp te hebben voltooid. Sinds 2016 geeft hij onder zijn naam Het Geïllustreerd Blad uit: een politiek incorrect dagblad als parodie – en alternatief op de realiteit.

William participeert in het residentieprogramma van FLACC in Genk en wordt vertegenwoordigd door de Antwerpse PLUS-ONE Gallery, waar enkele maanden terug zijn eerste galerietentoonstelling plaatsvond. Vorig jaar ontving hij de tweede prijs van Art Contest en won hij daarnaast nog de Eeckman Art Prize (Bozar, Brussel) en The Front Line - Lyra prijs (Drawing Room, Madrid).

Credits

Foto Vesna Faassen